میگن سختی ها آدم رو میسازه .متحول میکنه. اما الان واسه من
برعکسه.غریبه با همه ی خوبی هاش داره منو میسازه. داره کمک میکنه خود خود
خودم باشم. داره زخم های گذشته مو التیام میده. وقتی خاطره ها میان سراغم
و گریم میگیره غریبه بغلم میکنه و اجازه میده با صدای بلند گریه کنم.اجازه
میده خاطرات بد و خوبم براش بلند بلند تکرار کنم.حتی اگه اون خاطرات با
مردی بوده که یه زمانی خیلی دوسش داشتم. مرد که نمیشه گفت. یه پسر بچه که
حتی نمی تونه ادای مردا رو هم در بیاره.
